Natuurlijke werkloosheid

Je zou kunnen denken dat werkloosheid teruggebracht kan worden tot nul, helaas is dat niet zo. Friedman heeft in 1968 het begrip ‘natuurlijke werkloosheidsgraad’ geïntroduceerd en weersprak de destijds gangbare stelling dat werkloosheid door oplopende inflatie (het model Keynes) kon worden verminderd.  

Volgens Milton Friedman is er een verschil tussen tijdelijke werkloosheid en structurele werkloosheid. De eerste vorm varieert; een centrale bank (in Nederland De Nederlandsche Bank) kan de rentestand naar beneden bijstellen waardoor er geld vrijkomt zodat de economie groeit, een gevolg is een dalende werkloosheid. Dit mechanisme werkt tot de “natuurlijke werkloosheid”, eronder is er geen effect meer… krapte op de arbeidsmarkt zorgt voor onvervulde vacatures waardoor de lonen stijgen met als gevolg dat de groei weer stopt en het werkloosheidspercentage oploopt tot de natuurlijke grens. 

Gemeenten kunnen, volgens deze visie, slechts zorgen dat een deel van de mensen zonder werk beter inzetbaar is. Voor een grote (in samenstelling wisselende) groep zal dat amper helpen.

Natuurlijke werkloosheid: een naar maar onvermijdelijk begrip.   

Jacob

(Bron: middelbare school)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *